"To pokolenie najchętniej popiera cwaniactwo"

We wtorek 7 kwietnia miałam przyjemność jechać tramwajem, do którego wsiadło dwóch młodych kontrolerów (czyli, po warszawsku: kanarów). Biletu nie miały tylko dwie osoby: jeszcze młodsza od obu panów dziewczyna, może nawet nastolatka, i jakaś kobieta na drugim końcu składu. Ta druga spokojnie podała swoje dane i przyjęła mandat, pierwsza wpadła w panikę i gdy tylko otworzyły się drzwi, zaczęła uciekać. Czy ulica Lewandów doczeka się przebudowy? Tę trasę zna niemal każdy kierowca ze wschodniej Białołęki. Ulica Lewandów w Warszawie łączy się bezpośrednio z ulicą Kościuszki w Markach. I właśnie w tym miejscu różnice stają się aż nadto widoczne. Po stronie Marek - równa nawierzchnia, chodniki, odwodnienie i infrastruktura rowerowa. Po stronie stolicy - dziury, nierówności, brak odwodnienia i ciągów pieszych. Czy Warszawa w końcu przestanie wyglądać tu jak "ubogi krewny"?

Zaczęła, ale nie skończyła. Przebiegła może 50 metrów, przewróciła się i kanar zaraz ją dogonił, więc kary raczej nie uniknęła. Ale ja nie o tym. Ciekawa w tej historii była tak naprawdę reakcja części pasażerów.

Jak każdy wie, w godzinach południowych w tramwaju rządzą babcie z siatkami. Tak samo było i tym razem. Emerytki, które siedziały koło mnie, obejrzały pościg jak najlepszy odcinek tureckiej telenoweli, po czym wszczęły lament: "ojej, dziewczyna się poturbowała, nie mógł jej odpuścić, co ona komu złego zrobiła?".

Jasne, odpuszczajmy każdemu. Bo młody, bo stary, bo siwy, bo rudy. Bo ma ładne oczy, bo ma odstające uszy. Niech nikt nie kupuje biletów, nie płaci za parkowanie itd. Pieniądze rosną przecież na drzewach. Część starszego pokolenia PRL uważa, że za nic nie trzeba płacić, wszystko można załatwić. A że tramwaj na sznurek a autobus dziurawy? Trzeba ponarzekać, narzekanie wszystko naprawi.

Alicja

______________