Szulich odpadł, ale czy przegrał?

Szulich to pierwszy olimpijczyk z naszego miasta. Na pływalni w Londynie wystartował na 100 metrów stylem klasycznym. Jak pozostali polscy pływacy był daleki od rekordu życiowego. PEC Legionowo pozostanie własnością miasta Nie będzie prywatyzacji Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej "Legionowo". Prezydent Roman Smogorzewski postanowił, że spółka nie zostanie sprzedana. Na mistrzostwach Polski w Olsztynie osiągnął czas 1:01,82 min. Na igrzyskach popłynął gorzej - w czasie 1:02,07. Dało mu to 32. pozycję.

- Nie tego oczekiwaliśmy jako całe środowisko pływackie. Myślę tu jednak nie tylko o starcie Dawida, ale i całej polskiej ekipy. Spełnieniem moich marzeń było wychowanie olimpijczyka. To się powiodło. Dawid nie miał tam mnie, czyli swojego trenera, a z tego co wiem, żaden z będących na miejscu nie był w stanie mu pomóc w przybliżeniu się do jego najlepszych osiągnięć. Tak jak i pozostali nasi pływacy, Dawid nie wiedział, co się stało, że się nie udało. Jednak zgodnie z olimpijską maksymą barona de Coubertina trzeba zaznaczyć, że w igrzyskach najważniejszy jest udział - twierdzi Rafał Perl, główny trener i prezes UKS Delfin Legionowo, którego zawodnikiem jest nasz 22-letni olimpijczyk.

- Na trybunach olimpijskiej pływalni było sporo wolnych miejsc, bo bilety zostały rozdane sponsorom, którzy z nich nie skorzystali. Bilety nagle się pojawiły wraz z możliwością załatwienia akredytacji trenerskiej. Ale tu nasz Polski Związek Pływacki się nie popisał i mojego trenera w Londynie nie było. Bardzo mi go brakowało. Te igrzyska będę wspominał dobrze, zawsze dobrze być na takiej imprezie. W Londynie wszystko wokół było bardzo sprawnie zorganizowane, ale na samej pływalni pojawiły się problemy. Choćby z aparaturą do pomiaru czasu, co podczas największej sportowej imprezy nie ma prawa się zdarzać. Mistrzostwa świata w Szanghaju były znacznie mniejszą imprezą, a podobały mi się bardziej. Tam podczas prezentacji zawodników robiono wielkie show, z reflektorami. W Londynie to troszkę przypominało zawody regionalne - opowiada Dawid Szulich.

W wiosce olimpijskiej mieszkał w pokoju z Pawłem Korzeniowskim, w tej chwili najbardziej utytułowanym polskim pływakiem. Korzeniowski (zawodnik AZS AWF Warszawa) awansował do finału na 200 m motylkiem, gdzie zajął szóste miejsce.

A Szulich wystartował jeszcze w sztafecie 4x100m stylem zmiennym. Razem z Kacprem Majchrzakiem, Sławomirem Kuczko i Marcinem Tarczyńskim osiągnęli czas 3:38,16. Dało to niestety ostatnie miejsce w serii kwalifikacyjnej.

Wśród piłkarzy krąży dowcip, gdy rozmawia zawodnik utytułowany z takim, który opowiada, że razem grali w znanym klubie. Utytułowany mówi: "ty w tym klubie byłeś, ja grałem". Dawid Szulich na igrzyskach był. A o jego starcie, miejmy nadzieję, więcej będzie można powiedzieć przy okazji kolejnych, za cztery lata w Rio de Janeiro.

- Absolutnie chciałbym wystartować w kolejnych igrzyskach. Mam nadzieję, że zostaną wyciągnięte wnioski z tych londyńskich. W naszej ekipie brakowało "team spirit". Osoby, która wstrząsnęłaby resztą, powiedziała: "nic się nie stało i jedziemy dalej". Niepowodzenia za bardzo nas przygnębiały. Nie wszyscy unieśli ciężar igrzysk. Taki Konrad Czerniak mógł zdobyć medal, może nawet złoty, a zajął ostatnie miejsce w finale. Mam jednak nadzieję, że w przyszłości będzie lepiej. Mnie niepowodzenia mobilizują. Za rok są mistrzostwa świata w Barcelonie na basenie 50-metrowym. To mój następny cel - podsumowuje nasz olimpijczyk.

mac

.