Powstał skwer Krzysztofa Michalskiego. Kim był i czego dokonał?

Rada m.st. Warszawy zajęła się nazwą zielonego skweru położonego po południowo-wschodniej stronie placu Joachima Lelewela. Na Rydygiera potrzeba więcej zebr. "Hulajnogi pędzą jak szalone" Na niedawno przebudowanej ulicy Rydygiera coraz częściej dochodzi do niebezpiecznych sytuacji. Po ścieżce rowerowej pędzą nie tylko rowery, ale też hulajnogi elektryczne, które często przekraczają dopuszczalne prędkości. Mieszkańcy i radni apelują o wyznaczenie dodatkowych przejść dla pieszych przez ścieżkę oraz o częstsze patrole policji i straży miejskiej. Od teraz jest skwer Krzysztofa Jerzego Michalskiego.

Skwer Michalskiego w Warszawie

- Przez lata pełnił liczne funkcje naukowe i publiczne, zasłużenie zdobywając szereg nagród i wyróżnień. Jest dla nas wzorem i inspiracją - napisali urzędnicy żoliborskiego ratusza. Zapewne jednak nie wszyscy mieszkańcy Starego Żoliborza kojarzą tę postać, dlatego przybliżymy nieco jego sylwetkę.

Kim był Krzysztof Michalski?

- Gdy Michalskiemu przyszedł do głowy pomysł o Instytucie Nauk o Człowieku, podzielił się tym z Tischnerem. Ten powiedział "Jedźmy z tym do papieża". Okazało się, że to był dobry pomysł - wspominał w Polskim Radiu eseista Wojciech Bonowicz.

- Kiedy słyszałem określenie "profesor Michalski", nie mogłem się przyzwyczaić. I to nie dlatego, że miałem wątpliwości co do wiedzy czy wielkości naukowej Krzysztofa - opowiadał w radiowej audycji Andrzej Seweryn. - Po prostu on był zawsze dla mnie młodzieńcem z Żoliborza. I takim pozostał.

Aktor uczęszczał wraz z Krzysztofem Michalskim do tej samej szkoły, do liceum imienia Joachima Lelewela. - Mieliśmy tych samych profesorów, robiliśmy chyba u niego różne sylwestry, graliśmy w brydża. Był po prostu mądrym młodym człowiekiem - podkreślał Andrzej Seweryn.

REKLAMA

"Młodzieniec z Żoliborza" przyjacielem Tischnera

"Młodzieniec z Żoliborza" studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim i z uczelnią tą związał się później pracą naukową. Michalski należał do uczniów prof. Leszka Kołakowskiego i czeskiego fenomenologa Jana Patocki. Był autorem prac na temat współczesnej filozofii niemieckiej, m.in. myśli Edmunda Husserla, Martina Heideggera i Hansa-Georga Gadamera. Wykładał filozofię na Uniwersytecie w Bostonie i Uniwersytecie Warszawskim. Był współzałożycielem i rektorem wiedeńskiego Instytutu Nauk o Człowieku. Kierował także pracami Katedry im. Erazma z Rotterdamu UW.

Był jednym z najbliższych przyjaciół księdza Józefa Tischnera, współtwórcą Dni Tischnerowskich w Krakowie i Debat Tischnerowskich w Warszawie oraz nagrody i stypendium jego imienia. Wśród najważniejszych publikacji zmarłego w 2013 roku myśliciela wymienić należy: "Heidegger i filozofia współczesna" (1978), "Logika i czas. Próba analizy Husserlowskiej teorii sensu" (1988), "Płomień wieczności. Eseje o myślach Fryderyka Nietzschego" (2007).

Współredagował także wiele prac zbiorowych - m.in. ze spotkań czołowych filozofów i intelektualistów europejskich z Janem Pawłem II w Castel Gandolfo. Ceniony w środowisku międzynarodowym, był autorem wielu artykułów w prestiżowych czasopismach naukowych amerykańskich i niemieckich. Otrzymał Krzyż Oficerski Zasłużonych dla Rzeczypospolitej Polskiej (2003) oraz Krzyż Oficerski L'Orde National du Merite (2007).

MB