Jesienią

Autor jest historykiem, wiceprzewodniczącym Rady Programowej BOK.

Ale nie o wrażeniach estetycznych, ani nawet grzy-bobraniu chciałbym pisać. Tym bardziej, że uczciwie rzecz ujmując (i mimo szczerych zamiarów) w ciągu ostatnich dziesięciu lat chyba dwa razy udało mi się być na grzybach w białołęckich lasach i znalazłem w tych lasach wiele, ale nie były to grzyby.

Prawdę mówiąc jesień kojarzy mi się z czymś zupełnie innym. Może to skutek długotrwałych związ-ków z instytucjami edukacyjnymi i naukowymi, ale jesień kojarzy mi się z pracowitym początkiem, z takimi wydarzeniami i sytuacjami, które potem - nie tylko z danego roku, ale w ogóle z całego okresu w życiu - pamiętam. Dość dobrze potrafię odtworzyć tematykę pierwszych wykładów w październiku i listopadzie na uniwersytecie, skojarzyć obcojęzyczne zwroty z pierwszymi zajęciami lektoratów, powtórzyć tematy pierwszych lekcji, które prowadziłem, i okoliczności (często różne), w jakich poznawałem swoich uczniów. Im dalej w rok i w lata, tym bardziej wszystko to się zlewa, tak więc bez pomocy kalendarza ciężko mi sobie przypomnieć, czy dana rzecz miała miejsce w styczniu czy w marcu, w lutym czy w lipcu. Jesienne wydarzenia zaś trwają w pamięci.

Ostatnio na Białołęce skumulowało się jesienią dużo nadziei, pragnień i ocze-kiwań. A to, by nie jeździć z dzieckiem do przedszkola przez Legionowo do Rem-bertowa, a to, by wchodzić w inne relacje jako społeczność lokalna, niż tylko zza szyb autobusów czy samochodów stojących w korkach. I tak naprawdę, wszystko to zależeć będzie od tego, jak długo pamięć tej jesieni pozostanie niezatarta.

Krzysztof Madej