Czarodzieje cementu. Niezwykłe rzeźby z Bielan
19 listopada 2019
Na skromnym osiedlu na obrzeżach Warszawy powstała kolekcja niesamowitych rzeźb. Po latach starań przeszła ona na własność Muzeum Narodowego.
REKLAMA
Placówka to nie tylko najmniejsze, ale też najbardziej odizolowane osiedle w naszej dzielnicy, znajdujące się pomiędzy Cmentarzem Północnym oraz hutą i innymi zakładami przemysłowymi. Powstało w latach 20. ubiegłego wieku na części dawnych dóbr młocińskich, na terenie rozparcelowanego folwarku.
Czy Potok Bielański da się uratować? Radny walczy od lat
W ostatnich latach wiele warszawskich potoków i stawów znika z mapy miasta. Susze, ale też ludzkie zaniedbania sprawiają, że dawne cieki wodne wysychają i zarastają. Czy podobny los spotka Potok Bielański?
W kolejnej dekadzie w jednym z domów na Placówce mieszkało małżeństwo artystów: malarz Bolesław Cybis (1895-1957) i ceramiczka Maria Cybis (1906-1958).
Zapomniani artyści
- W 1930 roku wykonali wraz z Janem Zamoyskim ponad 20 pełnoplastycznych realizacji przeznaczonych na własny użytek - pisze Muzeum Narodowe w Warszawie. - Owocem tej współpracy jest seria cementowych rzeźb, łącząca egzotyczne i europejskie motywy: od płaskorzeźbionej cembrowiny i kamiennych płyt o roślinnych motywach, przez przyścienne dwumetrowe akty kobiet o egzotycznych rysach, po barana dźwigającego mozaikową kolumnę z kapitelem zdobionym elfickimi twarzami i korowód roztańczonych putt. Placówka to nie tylko najmniejsze, ale też najbardziej odizolowane osiedle w naszej dzielnicy, znajdujące się pomiędzy Cmentarzem Północnym oraz hutą i innymi zakładami przemysłowymi.
Przed II wojną światową Cybisowie byli rozpoznawalni w środowisku artystycznym od Paryża po Moskwę. Wiosną 1939 roku wyjechali do Nowego Jorku, gdzie pracowali przy polskim pawilonie na Wystawie Światowej wspólnie z Janem Kiepurą i Janem Parandowskim. Wojna i komunizm sprawiły, że już nigdy nie wrócili do Polski. Domem i ogrodem na Placówce zajęła się ich rodzina.
Własność muzealna
Gdy w latach 70. posesję przeznaczono pod budowę Walcowni Metali Warszawa, rzeźby trafiły na przechowanie do Muzeum Narodowego, a następnie do jego oddziału na Mokotowie - Królikarni. W tym miesiącu, po dziewięciu latach starań, kolekcja stała się własnością muzeum na mocy prawa o likwidacji niepodjętych depozytów.
(dg)
.
