Kaskader. Najbardziej poszukiwany człowiek PRL-u

Nazywałem się Jerzy Maliszewski. Tak, ten Maliszewski. Dawniej Nierobisz.

O godzinie 10:30 dnia 13 marca 1995 roku zginąłem od wybuchu pocisku moździerzowego, który przymocowano do drzwi. Ta pułapka nawet nie była przeznaczona dla mnie. Po prostu nacisnąłem klamkę i się skończyło.

Jak to mówią, anioły giną młodo, a ja bylem takim wolnym duchem. Jestem poniekąd dumny, że w ten sposób umarłem, że nie zostawiłem kolegi w opałach, że byłem przy nim od początku do końca. Chociaż patrząc na to z boku, wiem, że nie miałem prawdziwych przyjaciół. Żadna z tych osób, które tak nazywałem, w rzeczywistości nie była moim przyjacielem. Chcieli tylko korzystać mojej władzy, ale tak naprawdę bali się tego, że stworzę własną grupę i będę im zagrażał. W tamtych czasach były dwie najważniejsze grupy przestępcze w Polsce: wołomińska i pruszkowska. Te grupy pilnowały, żeby nie było konkurencji.

Widzicie zatem, że tak naprawdę nie miałem przyjaciół. Byłem sam, a dookoła tylko hieny czyhały na moją śmierć, aby się posilić moją władzą i rozćwiartować to, co stworzyłem. Gdybym nie zginał, czy mógłbym spać spokojnie? Myślę, że nie, bo konkurencję się eliminuje. Ostatecznie.

Czy musiałem tak skończyć? Jakoś nie wyobrażałem sobie własnej śmierci ze starości, w kapciach, w domowym zaciszu. To zupełnie nie w moim stylu. Pewnie gdzieś tam z tyłu głowy od zawsze przeczuwałem, że mój koniec będzie wyglądał tak, a nie inaczej.

Czasy, w jakich rozpocząłem swoją ,,zawodową" działalność, to był głęboki PRL. Co to oznaczało? Przede wszystkim całkowitą inwigilację, brak poszanowania dla ludzi, nie wspominając już o pogardzie dla Kościoła i naszej wiary katolickiej. Mój bunt i konfrontacja z komunistyczną milicją były swoistą manifestacją, sprzeciwem wobec ustroju panującego wówczas w Polsce. Tak, wiem, dla wielu będę zwykłym przestępcą, będę typem, który okradał.Zapewniam was jednak, że nie okradaliśmy biednych. Okradaliśmy tylko bogatych, którzy w socjalizmie wciskali nam, że wszyscy ludzie są równi. Właśnieci, którzy tak głośnomówili o socjalizmie w PRL, byli sprzedawczykami i bogacili się na krzywdzie innych.

Nie mogłem znieść komunistycznego sądownictwa, które niesprawiedliwie osadzało polską młodzież jedynie za to, że głośnio myślała, wyrażała swoje marzenia ipragnęła wolności. Szczury, czyli milicja, oprócz tego, że mnie ścigała i próbowała złapać - pewnie Was zdziwi - podpowiadała również cele do okradania. Milicja zachęcała do okradania, ale tylko i wyłączniekatolików. Dawała adresy oraz podpowiadała, co należy ukraść i gdzie to się znajdowało w mieszkaniu. Wielu ludzi łapało się na takie zagrywki, ale nie ja. Robiłem odwrotnie - okradałem Żydów i mówiłem wprost, co mi nie pasowało. Wiem, że to się nie spodoba, ale tak wtedy było. Katolicy byli okradani z rozkazu milicji, byli tłamszeni.Wszystko po to, żeby nie mieli pieniędzy. Nie byłem święty, mnie też milicja wykorzystywała do okradania. Zapłaciłem za to wieloletnim pozbawieniem wolności. Funkcjonariusze komunistycznych służb próbowali mnie złapać aż dwadzieścia siedem razy - najwięcej w historii tego kraju.Nie odpuszczali mi, bo byłem dla nich niewygodny. I nie mogli nigdy pojąć, jak dokonałem aż trzydziestu pięciu tysięcy włamań. Ludzie o małej wyobraźni!