Na ołtarzu 24-karatowe złoto. Bezcenny kościół w remoncie

Stojący obok Pałacu Prezydenckiego kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca to jeden z kilku najcenniejszych zabytków Warszawy. Świątynia przetrwała II wojnę światową, dzięki czemu jest oryginalną pamiątką architektury barokowej i klasycystycznej dawnej Rzeczypospolitej.

Kościół seminaryjny - remont

- Dzięki tegorocznej dotacji miasta w wysokości 200 tys. zł konserwacji zostanie poddany ołtarz Matki Bożej Szkaplerznej - pisze stołeczny konserwator zabytków Michał Krasucki. - Od kilku lat, przy udziale środków miejskich, prowadzona jest konserwacja wyposażenia kościoła. Ze względu na jej bardzo wysoki koszt wszystkie zabiegi renowacyjne musiały być rozłożone na etapy (w latach 2007-2021 dotacje miasta wyniosły ponad 5,1 mln zł).

Stan techniczny ołtarza jest zły i wymaga on szybkiej interwencji konserwatorskiej. Miały na to wpływ zarówno niszczycielskie działania drewnojadów i warunków atmosferycznych, jak i nieprawidłowe prace naprawcze. Planowane jest oczyszczenie ołtarza, zdemontowanie obrazu i rzeźb, a następnie poddanie ich dezynfekcji i dezynsekcji. Niektóre części będą wymagały wzmocnienia oraz uzupełnienia. Następnie będą usuwane wtórne przemalowania, złocenia i warstwy zabezpieczające. Konserwatorzy zrekonstruują też brakujące fragmenty polichromii. Wyjątkowo kosztowne będzie odtwarzanie złoceń wykonywanych przy użyciu płatków 24-karatowego złota.

Bezcenny kościół na Krakowskim Przedmieściu

Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca, nazywany zazwyczaj "seminaryjnym", został wzniesiony w latach 1643-1655 według projektu Isidora Affaity Starszego. Albrycht Wessel ufundował świątynię na Krakowskim Przedmieściu z myślą o sprowadzeniu do Warszawy nowego zakonu: karmelitów bosych. Po śmierci fundatora budowę współfinansowali m.in. król Jan Kazimierz i prymas Michał Radziejowski. W latach 1762-1780 fasada została całkowicie przebudowana według projektu Ephraima Schrögera, stając się pierwszą klasycystyczną kamienną fasadą w Rzeczypospolitej.

- Zachowała się zarówno oryginalna architektura, jak i wystrój wnętrza - pisze stołeczny konserwator. - Najwartościowszymi elementami we wnętrzu świątyni są późnobarokowe ołtarze: bardzo rozbudowany, architektoniczny ołtarz główny, dwa mniejsze ołtarze boczne oraz dwa duże zlokalizowane przy ścianach bocznych transeptu, czyli nawy prostopadłej do osi budynku. Choć wyposażenie to powstawało przez całą pierwszą połowę XVIII wieku, razem stanowi wybitny i spójny program architektoniczno-rzeźbiarski. Jego autorami byli czołowi warszawscy architekci i rzeźbiarze tego okresu, jak Bartłomiej Michał Bernatowicz czy Johann Georg Plersch.

(dg)

REKLAMA