Trzy dzwony z Warszawy wpisane do rejestru zabytków

Trzy dzwony należące do Parafii Rzymskokatolickiej Bożego Ciała na Kamionku w Warszawie zostały wpisane do rejestru zabytków decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Marcina Dawidowicza. Ochroną objęto: dzwon brązowy Hosanna z XVI wieku autorstwa Jonasa Krampa, dzwon z 1722 roku przypisywany Ambrożemu Janowi Pattunowi lub Janowi Stanisławowi Tomaszewiczowi oraz mniejszy dzwon, prawdopodobnie wykonany na początku XX wieku.

Pożar dzwonnicy i zagrożenie dla zabytków

Ubiegłoroczny pożar dzwonnicy przy kościele Bożego Ciała doprowadził do poważnych uszkodzeń dzwonów. Znany budynek przy Wspólnej wpisany do rejestru zabytków Dawny dom mieszkalny dla pracowników Centrali Biura Studiów i Projektów Budownictwa Przemysłowego przy ul. Wspólnej 63 został wpisany do rejestru zabytków. O decyzji poinformował na Facebooku profil Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wysoka temperatura oraz działania gaśnicze sprawiły, że obiekty utraciły część swoich właściwości fizycznych. Zagrożenie dalszym zniszczeniem było podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków. Decyzja ta daje narzędzia prawne do ich ochrony i zachowania dla przyszłych pokoleń.

Wartość historyczna i artystyczna dzwonów

Jak podkreślił konserwator, "obiekty wyróżnia wysoka wartość historyczna związana z dziejami parafii, fundatorami oraz historią Parafii Bożego Ciała w Warszawie".

Najstarszy dzwon Hosanna, odlany w XVI wieku na zlecenie rodziny von Schönaich, jest świadectwem jej działalności artystycznej i religijnej. Drugi dzwon, z XVIII wieku, dokumentuje tradycję Kościoła greckokatolickiego i związki kulturowe z Polską.

REKLAMA

Świadectwo historii i tradycji ludwisarskiej

Obecność dzwonów w warszawskiej parafii odzwierciedla również historię ich przemieszczania i zmiany użytkowników, często związane z konfliktami zbrojnymi. Praktyka ta obejmowała m.in. rekwirowanie dzwonów oraz ich ponowne wykorzystanie w innych świątyniach.

Najmniejszy z dzwonów, pochodzący z początku XX wieku, wpisuje się w tradycję odbudowy wyposażenia kościołów po odzyskaniu niepodległości. Powstawały wówczas proste formy, często odlewane z materiałów wtórnych.

W ocenie konserwatora wartości artystyczne, historyczne i naukowe całego zespołu stawiają te obiekty wśród cennych przykładów sztuki ludwisarskiej od XVI do początku XX wieku.

Red