Trzy dzwony z Warszawy wpisane do rejestru zabytków

Trzy dzwony należące do Parafii Rzymskokatolickiej Bożego Ciała na Kamionku w Warszawie zostały wpisane do rejestru zabytków decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Marcina Dawidowicza. Ochroną objęto: dzwon brązowy Hosanna z XVI wieku autorstwa Jonasa Krampa, dzwon z 1722 roku przypisywany Ambrożemu Janowi Pattunowi lub Janowi Stanisławowi Tomaszewiczowi oraz mniejszy dzwon, prawdopodobnie wykonany na początku XX wieku.

Pożar dzwonnicy i zagrożenie dla zabytków

Ubiegłoroczny pożar dzwonnicy przy kościele Bożego Ciała doprowadził do poważnych uszkodzeń dzwonów. Pałac Karasia wrócił na chwilę i odświeżył dyskusję Warszawskie Krakowskie Przedmieście na kilka tygodni cofnęło się w czasie. Wszystko za sprawą ekipy filmowej nowej wersji "Lalki". W ramach scenografii odtworzono m.in. fragment nieistniejącego dziś Pałacu Karasia - jednego z najbardziej rozpoznawalnych niegdyś budynków tej części stolicy. Scenografia na nowo rozbudziła dyskusję: czy Warszawa powinna odbudować ten zabytek naprawdę? Wysoka temperatura oraz działania gaśnicze sprawiły, że obiekty utraciły część swoich właściwości fizycznych. Zagrożenie dalszym zniszczeniem było podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania o wpis do rejestru zabytków. Decyzja ta daje narzędzia prawne do ich ochrony i zachowania dla przyszłych pokoleń.

Wartość historyczna i artystyczna dzwonów

Jak podkreślił konserwator, "obiekty wyróżnia wysoka wartość historyczna związana z dziejami parafii, fundatorami oraz historią Parafii Bożego Ciała w Warszawie".

Najstarszy dzwon Hosanna, odlany w XVI wieku na zlecenie rodziny von Schönaich, jest świadectwem jej działalności artystycznej i religijnej. Drugi dzwon, z XVIII wieku, dokumentuje tradycję Kościoła greckokatolickiego i związki kulturowe z Polską.

REKLAMA

Świadectwo historii i tradycji ludwisarskiej

Obecność dzwonów w warszawskiej parafii odzwierciedla również historię ich przemieszczania i zmiany użytkowników, często związane z konfliktami zbrojnymi. Praktyka ta obejmowała m.in. rekwirowanie dzwonów oraz ich ponowne wykorzystanie w innych świątyniach.

Najmniejszy z dzwonów, pochodzący z początku XX wieku, wpisuje się w tradycję odbudowy wyposażenia kościołów po odzyskaniu niepodległości. Powstawały wówczas proste formy, często odlewane z materiałów wtórnych.

W ocenie konserwatora wartości artystyczne, historyczne i naukowe całego zespołu stawiają te obiekty wśród cennych przykładów sztuki ludwisarskiej od XVI do początku XX wieku.

Red