Znicz dla kamienicy Włodawera

Miłośników dawnej Warszawy na samo hasło "Łucka 8" zalewa krew. Nic dziwnego - to kamienica pochodząca z czasów, gdy w okolicy znajdowały się głównie ogrody i małe domki. Dom, który przetrwał zagładę II wojny światowej i powojenną przebudowę miasta, w 1993 roku został wpisany do rejestru zabytków. Nowa ścieżka rowerowa i parki kieszonkowe wzdłuż Jana Pawła II Zarząd Dróg Miejskich podpisał umowę na budowę drogi rowerowej wzdłuż alei Jana Pawła II, między rondem ONZ a aleją "Solidarności". W ramach inwestycji powstanie blisko kilometr nowej trasy i trzy parki kieszonkowe. Posadzonych zostanie niemal 100 nowych drzew. Tylko co z tego? Włodarze dzielnicy i Warszawy od tamtej pory nie kiwnęli nawet palcem, by uratować wspaniałą pamiątkę. Przez całe lata budynek wybudowany przez warszawskiego kupca Ajzyka Abrama Włodawera niszczał. Dewastacji nie było końca - a to dom do ruiny doprowadzali "nieodpowiedzialni lokatorzy", a to ktoś gdzieś zaprószył ogień. Dom, który przetrwał zagładę II wojny światowej i powojenną przebudowę miasta, w 1993 roku został wpisany do rejestru zabytków. Tylko co z tego? Smród gnijących (zabytkowych, a jakże) desek, stęchlizny, a także moczu i innych niemiłych rzeczy wyziewających się z bramy budynku odstrasza do dziś.

Jej historię zbadał dokładnie Jarosław Zieliński, historyk sztuki i badacz dziejów stołecznej architektury. "Wzniesiona w latach 1877-78 i jeszcze przed ukończeniem odsprzedana Józefie Koch. Jest to frontowy dom dwutraktowy, ceglany, z drewnianymi stropami, złożony z suteren, dwóch pełnych kondygnacji i mieszkalnego poddasza, uzupełniony boczną dwukondygnacyjną oficyną od zachodu. Oficynę tę, zapewne przed 1918, przebudowano i podwyższono o cztery kondygnacje, a dom frontowy wyposażono w balkony. Po 1945 usunięto wystrój fasady, pierwotnie bardzo skromny, ograniczony do opasek i poziomych naczółków okien piętra, gzymsów (kordonowego i głównego) oraz przypuszczalnie pasowych boni na parterze" - pisze Jarosław Zieliński w "Dawnej architekturze ulic i placów Warszawy".

Niestety, wiele wskazuje na to, że dom nie doczeka lepszych czasów. Urzędnicy od 23 lat swoją opieszałość tłumaczą roszczeniami przedwojennych właścicieli. Wielka szkoda, że najstarszy wolski dom czeka bardzo, ale to bardzo smutny los. I to siedem dekad po największej hekatombie warszawskiej zabudowy - pożodze powstania warszawskiego.

Przemysław Burkiewicz

.