Znany żoliborski zegarmistrz zamknął swój zakład. "Całe moje życie tam był"

Zakład pana Włodzimierza Skowrona mieścił się przy ulicy Słowackiego, w "Merkurym". Choć pochodził z Mokotowa, to na Żoliborz sprowadziło go poszukiwanie pracy.

Jak trafił na Żoliborz?

- Po prostu szukałem miejsca pracy a na Żoliborzu wybudowano ten budynek, więc pierwszym moim odruchem było przyjechać i sprawdzić, co tu jest. WSM: 15 tysięcy nagrody za wskazanie grafficiarza Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa obiecuje sporą nagrodę za schwytanie grafficiarza lub grafficiarzy niszczących ściany budynków, ale od wielu miesięcy jest bezsilna. Kiedyś mówiono o Żoliborzu, że jest takim pięknym miejscem, gdzie ludzie z centralnej Warszawy, z Dolnego Mokotowa przyjeżdżali na wypoczynek - opowiadał Włodzimierz Skowron w wywiadzie nagranym w 2015 roku przez stowarzyszenie "Miasto Jest Nasze".

Początki w zawodzie zegarmistrza

- Skończyłem szkołę zegarmistrzowską po tzw. małej maturze. Tak to było przed laty. Po małej maturze, po 9 latach, zdawałem egzamin do Szkoły Rzemiosł Artystycznych w Warszawie przy Sandomierskiej. To była jedyna wówczas taka szkoła w stolicy. Tam uczyłem się przez trzy lata - teorii i praktyki. Po skończeniu tej szkoły otrzymałem papiery czeladnika. Pierwszą moją pracą była ta w słynnym pawilonie na rogu Marszałkowskiej i Al. Jerozolimskich - dodaje. Kiedy pawilon zlikwidowano, pan Włodzimierz zaczął rozglądać się za nowym miejscem pracy. I tak trafił na Żoliborz.

REKLAMA

Przez lata na Żoliborzu

- Przychodzą klienci z dawnych lat i nowi, którzy robią tu zakupy, ale gros klientów, to jednak mieszkańcy, którzy od lat korzystają z moich usług. Najpierw przychodzili z dziećmi, a teraz z wnuczkami - mówił w 2015 roku. Jak wspominał, najbardziej uwielbiał naprawiać zegarki mechaniczne, a więc te, które się nakręca.

- Bardzo lubię naprawiać zegarki "z duszą", a więc mechaniczne, nakręcane, firmowe. Dostaję zegarek niesprawny, wkładam w niego pracę i wiem, że on żyje - opowiadał Włodzimierz Skowron, który jako zegarmistrz przepracował ponad 55 lat i "dawał kolejne życia" tysiącom zegarków mieszkańców stolicy.

REKLAMA

Jak wspominają go mieszkańcy?

- Podobno nie ma ludzi niezastąpionych, lecz pan Włodzimierz jest wyjątkiem. Dziesiątki lat z uśmiechem. Reanimował bardzo stare zegarki, które przez innych były uznane za martwe. Zostały wspomnienia - komentuje pani Ewa.

- To faktycznie koniec pewnej epoki. Całe moje życie tam był. Wszystkiego dobrego dla Pana Włodzimierza - dodaje pani Agnieszka.

- Chodziłam tam 30 lat, od kiedy dostałam pierwszy zegarek. Wielka szkoda, chociaż rozumiem, że każdemu należy się odpoczynek - komentuje pani Wioletta.

- Od lat naprawiało się tam zegarki i zegary. Robili to moi rodzice, robiłam to i ja. Przemiły, doskonały fachowiec. Mistrz, dziękuję - dorzuca pani Małgorzata.

DB