Zapomniany cmentarz na Kępie Tarchomińskiej

- Kiedy rozpoczynaliśmy starania o stworzenie miejsca pamięci przy Ruskowym Brodzie, skupiliśmy się na terenie wschodniej Białołęki, na którym wtedy działało nasze stowarzyszenie - mówi radna Agnieszka Borowska, prezes Stowarzyszenia Moja Białołęka. - W związku z cmentarzem na Kępie Tarchomińskiej zgłosiliśmy projekt odpowiednich zmian do planu zagospodarowania przestrzennego, dzięki którym nekropolia zostałaby zachowana.

- Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kępy Tarchomińskiej znajduje się w fazie rozpatrywania uwag po wyłożeniu, które miało miejsce między 3 lutego a 5 marca - informuje Bernadeta Włoch-Nagórny, rzeczniczka białołęckiego urzędu. Co powstanie na dawnej pętli Tarchomin Wieś? Pomysł jest, ale brakuje decyzji Teren po dawnej pętli autobusowej Tarchomin Wieś od lat pozostaje niezagospodarowany. Mieszkańcy i radni widzą tam parking oraz zielony skwer, jednak brak porozumienia w sprawie prawa do gruntu sprawia, że inwestycja wciąż nie może ruszyć. - Uwagi można było zgłaszać do 26 marca. W projekcie planu uwzględniono teren cmentarza ewangelickiego osadników niemieckich w rejonie Kępy Tarchomińskiej, który jest również wpisany do ewidencji zabytków m.st. Warszawy.

Czy cmentarz jeszcze istnieje?

- Nie wiem nawet, czy to zdjęcie jest aktualne - mówi Bartłomiej Włodkowski, prezes Fundacji Ave, prowadzącej Wirtualne Muzeum Białołęki. - Dostęp do cmentarza jest bardzo utrudniony, znajduje się on na prywatnej posesji.

Ostatnich w miarę konkretnych informacji na temat cmentarza dostarcza strona cmentarium.sowa.website.pl. Według autorki 9 lat temu istniały cztery nagrobki, znajdujące się na miejscach spoczynku osób zmarłych w latach 1894-1935. Okoliczni mieszkańcy twierdzą, że po II wojnie światowej teren cmentarza rozparcelowano a nagrobki poniszczono. Nie wiadomo, czy zrobiono cokolwiek ze szczątkami pochowanych tam osób.

Nie wiadomo, jaki obszar zajmował cmentarz na Kępie Tarchomińskiej, ale musiał być niewielki. Wiadomo, że w okresie międzywojennym wieś zamieszkiwało niecałe 100 osób, głównie potomkowie tzw. Olędrów, czyli niemieckich i holenderskich osadników, wyznających protestantyzm.

DG

.