Pokój 505

Przełknęła ślinę, zdając sobie sprawę, że jak bardzo i jak daleko starałaby się nie uciec od swojej przeszłości, ona zawsze znajduje do niej drogę powrotną. Zerknęła na pokój, na śpiącego Cartera i zastanawiała się jak ta sytuacja różni się od innych w jej życiu. Od tego jak w pokoju hotelowym czekał na nią Aidan, czy od tego jak ona czekała na niego bądź Roberta. Jak różni się to od innych pożegnań, które przeżyła? Ona uciekająca ze strachu, bojąc się, że znów kogoś zrani i mężczyzna, który ją kochał. To nie był pokój 505. Ale mógł nim być. Okazał się czymś więcej niż liczbą. Okazał się być metaforą jej całego życia. Wzorem zachowania, do którego zawsze wracała i od którego nie potrafiła się uwolnić. Był tego poranka moment, w którym chciała przerwać swoje plany. W którym chciała obudzić Cartera, powiedzieć mu, by spróbowali. Zapewnić, że teraz będzie tym jedynym, że teraz jest moment, w którym chce zacząć jeszcze raz i chce być szczęśliwa. Ten moment, to pragnienie dało jej znać o sobie ponownie, w sekundzie, w której sięgnęła po płytę od niego. Zniknęło wraz z tytułem piosenki numer dwanaście. Piosenki zatytułowanej 505. Zamknęła oczy, oddychając ciężko, a gdy tylko jej oddech uspokoił się, zerknęła osta t ni raz na nadal śpiącego Cartera i wyszła z pokoju.