Pod milczącym niebem. Dom wyjątkowy, tom 1

Benedykta prawie każde popołudnie spędzała w szwalni. Przeglądała ubrania podopiecznych, ale myślami była zupełnie gdzie indziej. Bardzo się martwiła o Rączkę, który ostatnio nie miał zapału do nauki. Nauczyciele skarżyli się, że chłopiec znika z lekcji albo przychodzi nieprzygotowany. Sama nie wiedziała, co z nim zrobić. Kiedy go karała, to zupełnie nie skutkowało, zamykał się w sobie i z nikim nie rozmawiał. A kiedy tylko poczuł odrobinę wolności, znikał na całe godziny, a potem wracał z wypchanymi kieszeniami. Benedykta dobrze wiedziała, skąd pochodzą zjadane w skrytce pod schodami wiktuały. Była dobrym obserwatorem, widziała wiele, chociaż udawała, że tak nie jest. W głębi serca wspierała ten ich układ, nie kradzież, rzecz jasna, ale zawarty przez dzieciaki sojusz. Trzymały się razem, a ona popierała to całym sercem.

Myśląc o nich, westchnęła ciężko i pochyliła się nad cerowaniem. Najmłodsza grupa dzieci darła ubrania wyjątkowo szybko, a nowe sztuki odzieży nie trafiały się często. Siostry wysyłały listy do towarzystw dobroczynnych, ale zawsze wszystkiego było za mało, szczególnie ubrań i jedzenia.

- Dziewczęta, skupcie się na pracy! - poprosiła cicho i oderwała wzrok od cerowanej skarpetki. Znowu to samo, najbardziej rozgadana Ineza i cicha zazwyczaj Zosia coś do siebie szeptały zamiast szyć.

- Kiedy to nudne, ja nie lubię cerowania. - Ineza westchnęła, a Zosia skwapliwie potwierdziła.

- Wiele rzeczy w życiu jest nudnych, a mimo to musimy je wykonywać. Skupcie się, to szybciej skończycie.

- Ech, losie zapchlony, jak bym ja chciała po łące pląsać, z rozwianych włosów krople rosy strącać... - wyrecytowała Ineza teatralnie, przesłaniając dłonią oczy.

- Jadziu. - Benedykta westchnęła raz jeszcze.

- Nie jestem Jadzia, jestem Ineza, już siostrę prosiłam. Przecież do siostry nie mówimy Marysiu, Kasiu czy jak tam siostrze dali na chrzcie. Bo na pewno nie dali Benedykta, takiego imienia u nas nie ma - wymądrzała się, przewracając oczami.

Siostra musiała przyznać smarkuli rację, na chrzcie dali jej Lucyna. Najzwyklejsze imię pod słońcem, dobrze że przynajmniej w klasztorze mogła wybrać inne. Za murem zmieniła imię i życie, tylko czasem wracała myślami do poprzedniego. A skoro dziewczynka chciała być Inezą, niech jej będzie, Benedykta musi uszanować jej prośbę. Tylko tak może ją nauczyć słuchania innych.

- Inezo, bardzo proszę starannie zakończyć swoją pracę. Na dzisiaj wystarczy - rzekła, zmieniając temat.

- Przecież i Zośka nie lubi swojego imienia, woli jak mówimy Zi. A Rączce to nawet nie wiem, jak naprawdę dali - kontynuowała Ineza, głucha na jej prośby.

- Roman - odpowiedziała Benedykta, sięgając po nożyczki. - Tylko zupełnie nie wiem, dlaczego nazywamy go Rączka.

Wiedziała bardzo dobrze, była tylko ciekawa, co jej odpowiedzą.

Jak na komendę Ineza i Zi pochyliły się nad swoją pracą i nagle zaczęły udawać skupienie. Nie chciały opowiadać siostrze o zdolnościach Rączki, któremu wszystko samo pchało się w ręce. No prawie samo, bo czasem musiał szczęściu pomóc. A dzięki jego umiejętnościom ich sieroce życie było odrobinę słodsze i bardziej owocowe. Milczały, a Benedykta udawała, że jest zajęta pracą i nie drążyła tematu. Poza tym naprawdę lubiła tego uśmiechniętego łobuziaka, którego wszędzie było pełno. Gdyby tylko lepiej się uczył!

W końcu Ineza odłożyła swoją robotę na stół.

- Kończ to szycie, Zi, niedługo kolacja. Marianna miała dla nas zrobić owsiane kakao. Znowu przyszły dary i pewnie trzeba jej pomóc rozpakować. Możemy już iść?

- Przecież to nie wasz dyżur? - odpowiedziała Benedykta pytaniem.

- Ale każda pomoc w kuchni się przyda, Marianna ma zawsze pełne ręce roboty. - Zosia uśmiechała się łagodnie i wpatrywała się w nią wyczekująco.

Było w tej dziewczynie coś, co wzbudzało niepokój Benedykty: zawsze była cicha i ugodowa, nigdy przy niczym się nie upierała, a mimo to zawsze umiała postawić na swoim. Benedykta czuła, że z tej pozornej ciszy może kiedyś powstać gwałtowna burza.

- Dobrze, Zosiu, sprawdźcie, jak kuchnia sobie radzi, a my spotkamy się na kolacji. Dziękuję za waszą pracę.

Nie trzeba im było dwa razy powtarzać. Zaraz za drzwiami szwalni Zosia poprawiła włosy i kilka razy szczypnęła policzki, żeby były bardziej zaróżowione.

- Jak wyglądam? - Wpatrywała się w przyjaciółkę, oczekując prawdy.

- Normalnie, jak podrzutek. - Ineza zachichotała. - Ale i tak podobasz się Jurkowi, naprawdę cię lubi.

- E tam, zaraz lubi, zwykły kolega - tłumaczyła się zarumieniona.

- Na Rączkę tak nie patrzysz, przecież widzę. Przy Jurku oczy robią ci się maślane, a w swoim zeszycie malowałaś serduszka i pisałaś jego imię, widziałam.

W odpowiedzi Zosia potargała loki Inezy i pobiegła do kuchni. Wpadła tam jak burza i o mało nie przewróciła Marianny.

- Hola, co to za bieganie? Po kuchni nie biegamy! - Marianna udawała oburzenie.

- Siostra nas przysłała, mamy pomóc przy kolacji - skłamała gładko. Nie przyznała się, że same chciały tu przyjść, żeby jak najszybciej skończyć szycie.

- A chłopcy gdzie? Znowu ich gdzieś licho nosi? - Marianna zdziwiła się, że dziewczynki przyszły same, zazwyczaj pojawiała się cała czwórka i pod pretekstem pomocy myszkowała w zakamarkach kuchni, szukając czegoś do jedzenia.

- Pewnie jeszcze w sali lekcyjnej, Rączka miał zrobić zadania, a siostra Efrema pewnie go pilnuje. Marianna wie, że do lekcji to on ma niewiele zapału. Jak go nie upilnują, to zaraz zeszyty rzuci w kąt i tyle tego. - Zosia utyskiwała tonem dorosłego.

- Zosiu, tak to bywa, że młokosy wiatr mają w spodniach, daj mu czas. - Marianna starała się mieć dla nich dużo wyrozumiałości, a Benedykta była dla niej niedoścignionym wzorem w tej kwestii.

- Ten wiatr to po grochówce. - Ineza zachichotała, a Zosia wzruszyła ramionami i nawet się nie uśmiechnęła.

- Głupoty Ineza mówi, chodzi mi, że szałaputy - tłumaczyła się Marianna.

- Przecież wiem, moja mama, Jadwiga Smosarska[1], też tak mówi, że szałaputy to mają w życiu ciężko, nad książką nie przysiądą, za porządną robotę się nie wezmą i ciągle ich gdzieś gna - odpowiedziała poważnym tonem.

Marianna już gdzieś słyszała to nazwisko, lecz nie dociekała gdzie. Po rozmowie z Benedyktą wiedziała, że żadna Smosarska czy jak jej tam, nie mogła być matką Inezy. Ot bajdurzyła, żeby dodać sobie ważności.

- Że kto? - spytała za nią Zosia.

- No Smosarska, po niej mam imię i urodę - wyjaśniła Ineza z uśmiechem.

Marianna udała, że nie słyszy. Pochyliła się i z kuchennej szafki wyjęła dwa biszkopty i położyła przed nimi.

- Jedzcie, a potem do roboty. Zróbcie kakao owsiane i pokrójcie chleb, tylko do mleka dolejcie wody, żeby więcej wyszło!

Zajęła się swoją robotą, ale kątem oka widziała, że obie schowały ciasteczka w kieszeni fartuszków. Domyśliła się, że chcą się podzielić z resztą. Od dawna wiedziała o ich cichej komitywie i wcale jej to nie przeszkadzało. Te sieroty nie miały nikogo, dobrze, że chociaż na siebie mogły liczyć.

[1] Polska aktorka (1898-1971).