Trądzik różowaty

Choroba zaczyna się zwykle pomiędzy 25-35 rokiem życia lub 45-55 rokiem życia. Zmiany skórne dotyczą najczęściej środkowych części twarzy i są symetryczne. Początkowo przyjmują postać rumienia (zaczerwienienia) z towarzyszącym mu pieczeniem skóry lub bolesnością. ZDM zbuduje nowe przejście dla pieszych przez Aleje Jerozolimskie Warszawa przygotowuje się do budowy nowego naziemnego przejścia dla pieszych, które połączy dwa fragmenty ulicy Brackiej przedzielone Alejami Jerozolimskimi. Rumień pojawia się i znika pod wpływem bodźców fizycznych lub emocjonalnych. Z biegiem czasu rumień utrwala się, pojawiają się popękane naczynka (teleangiektazje), mogą powstawać grudki i krostki. U mężczyzn nieraz dochodzi do niekorzystnego przebiegu choroby i powstania guzowatości nosa. U około połowy pacjentów z trądzikiem różowatym występują dodatkowo powikłania oczne - zapalenie spojówek, brzegów powiek a nawet rogówki, mogące prowadzić do ślepoty. Choroba trwa wiele lat z okresami poprawy i pogorszeń, powodując u pacjentów narastający stres i unikanie kontaktów towarzyskich.

Pogorszenie zmian skórnych występuje pod wpływem czynników zewnętrznych takich jak nasłonecznienie lub oziębienie skóry, stosowanie nieodpowiednich drażniących preparatów do pielęgnacji, uczuleń kontaktowych, jak i czynników emocjonalnych - stres, zakłopotanie. Ponadto pogorszenie zauważono po spożyciu alkoholu, kawy, herbaty, ostrych potraw. Choroba częściej dotyczy osób z zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego (niedokwasota, nadkwasota, nieżyt żołądka, choroba wrzodowa, choroby wątroby) czy tarczycy, osób z utajonymi ogniskami zakażeń. U kobiet zaznacza się wyraźny związek zaostrzeń z cyklem miesiączkowym (pogorszenie w trakcie miesiączki), po stosowaniu środków antykoncepcyjnych i okresem przekwitania. U pewnej ilości osób z trądzikiem różowatym wykazano występowanie alergii pokarmowej np. na mleko, śmietanę i alergii wziewnej na kurz, pyłki traw i chwastów.

Pacjenci z trądzikiem różowatym często charakteryzują się wielką potrzebą osiągnięć, dużą dynamiką, energią, pośpiechem i niecierpliwością.

Dlaczego dochodzi do rozwoju takiej choroby, pozostaje nadal nie wyjaśnione. Obecnie przyjmuje się, że choroba zależy od wielu czynników, nie zawsze powiązanych ze sobą. Dużą rolę przypisuje się zaburzeniom w układzie powierzchownych naczyń krwionośnych skóry twarzy (zaburzenia naczynioruchowe, zależne od czynników psychicznych). Lokalizacja zmian w okolicach łojotokowych nasuwa podejrzenie, że obecność zmian jest związana z nasilonym łojotokiem lub zaburzeniami w składzie łoju. Znaczenie mają również zaburzenia hormonalne. Rolę odgrywa także miejscowe zakażenie roztoczem Demodex follicuorum, jak i drożdżakami - Pityrosporum ovale. Liczne badania dotyczące roli Helicobacter pylori (bakterii stanowiącej istotną przyczynę choroby wrzodowej) wskazują na znaczenie tego czynnika w rozwoju trądzika różowatego.

Aby uzyskać poprawę w przypadku tej choroby konieczne jest leczenie, jakkolwiek nie należy ono do łatwych i powinno być prowadzone przez lekarza dermatologa, a w przypadku powikłań ocznych także przez okulistę. Stosowane jest leczenie zarówno zewnętrzne (roztwory, kremy, pasty z antybiotykami, metronidazolem, ichtiolem) jak i doustne (antybiotykoterapia, retinoidy), poprawę często przynosi wyeliminowanie czynników patogenetycznych w tym: Helicobacter pylori. Rozszerzone naczynia krwionośne można próbować zamykać za pomocą elektrokoagulacji czy laseroterapii. Pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności unikania czynników drażniących np. mycia twarzy twardą, chlorowaną wodą, używania mydeł zapachowych oraz tłustych maści, a także zapachowych produktów kosmetycznych. Oprócz leczenia farmakologicznego należy przestrzegać: ochrony przeciwsłonecznej (kremy o współczynnikach ochrony powyżej 25), ochrony przed mrozem i wiatrem, wykluczenia z diety alkoholu, pikantnych potraw, gorących posiłków i w miarę możliwości sytuacji stresowych.

lek. med. Dorota Bystrzanowska

.