Ciemne pola

Sadowska zostawiła na moment gości i zniknęła w sekre­tariacie. Malwina zdjęła cienką, kolorową kurtkę i powiesiła ją na oparciu fotela, a następnie zwróciła się szeptem do kolegi.

- Ty jesteś ten dobry, a ja ta zła?

- Tutaj nie ma miejsca na takie hece. Przynajmniej na razie. Póki będzie współpracować, obydwoje jesteśmy dobrzy.

Kiedy tylko komisarz skończył mówić, Sadowska ukaza­ła się w drzwiach swojego gabinetu z tacą, na której stała filiżanka gorącej herbaty. Eleganckie naczynie umieszczone zostało na niskim stoliku kawowym, przy którym siedzieli policjanci.

- Domyślam się, że chcą państwo porozmawiać o naszej za­ginionej koleżance? - rozpoczęła rozmowę Sadowska, zajmując miejsce w jednym z wolnych foteli.

- Zgadza się - potwierdziła Lewandowska, widząc, że jej partner zajął się herbatą.

- Chciałabym pomóc. Wszyscy próbujemy jakoś pomagać jej rodzinie, ale naprawdę nikt nic nie wie. Ona zniknęła po prostu z dnia na dzień. Okropna sprawa.

- To prawda, pani dyrektor - włączył się do rozmowy Lau­rentowicz, odstawiając filiżankę na spodek. - Z tym że my nie chcemy rozmawiać o zaginięciu tej pani.

- Jak to? - Zdumiona Sadowska spojrzała śledczym kolejno prosto w oczy. - Policja się tym nie zajmuje?

- Zajmuje, ale akurat nie my. My przyszliśmy zapytać o to, czy wiadomo coś pani w sprawie oskarżeń o molestowanie seksualne uczniów, kierowanych pod adresem zaginionej. - Komisarz postanowił od razu przejść do sedna.

- Chryste Panie, naprawdę chcecie to teraz wywlekać?